Wat een geweldig medium, Twitter. Ik ben helemaal overtuigd van de mogelijkheden en capaciteiten ervan. Het heeft me al goede diensten bewezen doordat ik gemakkelijk en rechtstreeks met bedrijven of personen kan communiceren. Er is een veel kleinere barrière waardoor iedereen wat mondiger wordt en op zich is dat geen slechte zaak.
Alleen zijn er ook serieuze nadelen aan dat mondiger worden van het publiek. Het valt me vaak op dat er in mijn tijdslijn heel veel boodschappen staan waar eigenlijk niemand iets aan heeft. Ik probeer mezelf zoveel mogelijk te censureren en enkel nuttige of interessante dingen te posten (iets waar ik uiteraard ook niet altijd in slaag, dat weet ik maar al te goed), maar ik heb soms de indruk dat ik de één van de weinigen ben die dit doet.
Iedereen is op zoek naar aandacht op één of anderen manier en helaas is Twitter een uitstekend platform om je mening te ventileren of gewoon te schreeuwen om aandacht. Wat de zaak nog spijtiger maakt is dat dit kleuterachtig gedrag om één of andere reden goedgekeurd en zelfs aangemoedigd wordt door andere gebruikers. Mensen die veel tweets de wereld insturen hebben vaak de meeste volgers. Nochtans hebben ze niet per definitie iets boeiends te vertellen (en ik zou bijna zeggen “per definitie niets” – maar dat gaat er dan weer over).
Onlangs las ik een tweet die het mooi samenvatte: “Iedereen is het eens met elkaar maar wilt het toch graag nog eens benadrukken”.
Ik was blij te lezen dat ik niet alleen sta in mijn ergernis. Helaas valt er weinig aan te doen vrees ik. Het is natuurlijk het recht van iedereen te schrijven wat hij/zij wil en daar wil ik niet aan toornen, maar er klopt toch iets fundamenteel niet met het mentaal model dat erachter zit? Mensen die weinig te zeggen hebben maar gewoon “hard roepen”, veel volgers hebben en dus “invloedrijk” zijn worden vaak als voorbeeld genomen. Of erger nog, aanzien als “expert” binnen het gebied waarover ze dingen schrijven. Het is niet omdat iemand veel schrijft dat die persoon er veel vanaf weet. Of omgedraaid – en daar wil ik eigenlijk naartoe – iemand die weinig tweet of schrijft als minder geloofwaardig aanzien wordt.
Misschien wordt het tijd dat iedereen hier eens over bezint voor zichzelf. Of misschien volg ik gewoon de foute mensen… :)